Accion Comida
Control Acrostico
/ Independencia
Destrtruccion Orgullo
Calidad Nudos

Cidade
Ordenador meu
Ratón grande
Enlace
Sapo verde

Cando pechou aporta quedei pensando que quixera dicir.

O outro día que veu Loli a miña casa,estibemos a falar de todas as veciñas,de que eran así e andando,en fin moi ben nas deixamos.dali a un pouco díxome ela -Ti ten moito tino co teu fillo antoñito que...E colleu e marchou e eu berreille que esperara pero non fixo caso ningun.

¿Ti pódesme dicir porque mo dixo?

Vivo na miña casa,

vivo en Erboedo,

vivo nunha casa de dúas prantas,

vivo cos meus pais.

VIVO MOI BEN!!

N:Normalmente, natural
O:Olvidate se me mintes...
E:Entretenida e especial.XD
L:Loca...case sempre
I:Imaginativa!
A:Amiga dos meus amigos

Sociable, sensible e sonrrinte.
Olvidadiza para as datas,
Nervosa e
Inquieta para os exames.
Aloucada pero boa amiga.

Valente as veces,
Amable casi sempre,
Risueña.
Espilida,
Lanzada e
Atenta.

Boa persoa
Aunque
Ria dos fallos dos demais.
Ben vestida:
Elegante pero casual.
Indecisa as veces,
Tamen algo faladora pero
Orgullosa de ser como é.

insegura camiño pola vida,incomoda e inquieta
rapida ando polo mundo
espelida sen ataduras
nervosa polos exames
elegante cando me conben.

Animada, :-)
Nervosa, gran defecto :-(
Gemela, anque non guste :-/
Elegante
Larachesa ;-)
Ansiosa :-p

Rapaza
Amigable :-)
Misteriosa :-l
Inpaciente ;-!
Loitadora :
Olvidadiza :-(

Cando pechou a porta, quedei pensando en que quixera dicir con eso de que iba marchar da casa.
Non me gustou a sua forma de pensar porque segun ela rifou coa sua irma e por iso iba marchar da casa.

Non a entendo. Un día ta moi ben con ela e outro rifan a máis nondar. Pero o caso e que taba moi decidida a marchar e a min ocorreuseme ir decirllo a irman e a seus pais.

Finalmente arreglaron todo e viven coma sempre pero sin tantas reñas e sin tantos castigos que lle poñía a nai por portarse mal.

Agora viven moi ben.

Cando pechou a porta,quedei pensando que quixera decir.Esas palabras conmocionaranme e o feito de pensar que matarian o can aterrorizabame.Mais tarde falei con meu pai e logrei convencelo de que o cadeliño non tiña a culpa,que a culpa era miña,e como a min non me ian matar..O final tiben que pagar os danos e esa foi a maneira de perdoarme.

Cando pechou a porta, quedei pensando que quixera dicir.A conversa que tiveramos anteriormente fora algo tensa, xa que non estamos afeitos a ese tipo de situacións.A pesar de todas as veces que falamos e falamos, esta foi a mais intensa.Había algo especial, o lugar, as luces, o olor da habitación...Canto tempo estiveramos alí?duas horas quizais, non sei. O caso e que cando timbrou, sentin algo no estómago, algo que nunca antes sentira. Abrinlle a portya, e cando me dou un bico na meixela a modo de saúdo, decateime.Sentou no sillón branco e esperou a que eu lle falase.Pero non sabiamos que dicir.A súa relación con aquela moza que xa acabara dende facía un tempo, fora olvidada.Empezou a falar aínda que eu so podía mirarlle aos ollos, de un verde intenso.Recoñeceu que dende que me coñecera, a nosa amistade convertirase en algo máis, ainda que entre nos non pasara nada.Díxome:Quérote.E se ti estás disposta, demostrareicho.A súa seguinte frase foi:o amor e a amistade levada ó limite. Polo menos no noso caso.Nese intre, non me decatei do que quixera dicir, porque de seguido, bicoume, pero desta vez, de maneira diferente.Non puiden evitar decirlle canto o quería.E respondeume:podemolo facer realidade.Di vivere la vita, aferra questo estrange, ins tingui, piû que pûoi.E saiu.Pechou a porta e eu quedei pensando.Agora sei o significado.

Fai un ano fun esquiar a cabeza de manzaneda.Eu non sabia esquiar e enton habia un monitor guapisimo teria 18 anos mais ou menos.Era alto,ollos marrons,pelo rubio e tiña a pel moi morena.Bueno,eu non paraba de mirar para el e eu como son algo vergonzosa poñiame moi colorada que parecia un semaforo en vermello el dabase de conta que me molaba enton el explicabame e eu como tonta poñiame toda colorada e non podia salir.Isto foi pola tarde.Pola noite habia unha pequena festa,e eu fun,e ali estaba el.eu quixen marchar pero non puiden porque me temblaban as pernas e non me podia mover.El viume e faloume eu tamen lle falei pero tartamudeaba un pouco el dixome que non me puxera tan nerviosa.Dixome se queria tomar algo e eu dixenlle que si cando foi pedir algo eu marchei.O dia seguinte dixome porque marchara asi eu dixenlle a verdade.Eu pensei que iba quedar algo tonto pero non.Eu dixenlle se continuabamos coas clases e que deixaramos ese tema.Pola noite veu o meu cuarto e estivemos falando de moitas cousas,como por exemplo,de donde era,que lle gustaba.....enton pasou algo moi bonito non pensedes mal que non foi eso algo non vos podo dicir.Este e o terceiro recordo.

O veran pasado,atopei os meus patins e enton tiven a brillante idea de ir costa abaixo con eles.Enton puxenos e ai vou costa abaixo pero despois non virei e seguin recto.Xeguei a casa toda ortigada,miña avoa deciame que fixera,onde me metera,ect.Eu conteille a verdad e meteume un sopapo que quedei media tonta.este e o segundo recordo

Cando pechou a porta, quedei pensando que quixera decir. Despois da súa viaxe a África estaba descoñecido para min, a súa mellor amiga. Él acostumaba a contarme todo, cada vez que viña dalgunha viaxe sempre quedabamos para falar sobre os cambios que tuberan as nosas vidas despois de tanto tempo. Pero desta vez foi distinto, quedamos coma sempre no mesmo bar para falar, despois de seis meses, pero non apareceu. Preocupada, chameino pero non contestou. A eso das dez da noite tocaron o timbre e puiden ver que se trataba de Sergio, o meu amigo. Despois de abrir a porta combideino a entrar e tubemos preto de dúas horas falando sobre a súa viaxe pero do que realmente me lembro foi da última frase que dixo: "aunque me doia moito facer isto e necesario que o faga, teño que alonxarme de tí polo ben dos dous". Despois disto levantouse e comezou andar ata a porta, dou media volta, despediuse de min cun aceno e comezou a baixar polas escaleiras. Aínda hoxe é o día enque non deixo de pensar na súas palabras, porque dixo iso,porque non tiñabamos que alonxar un do outro.

Cando pechou a porta, quedei pensando que quixera decir. Marchara furioso. A nosa filla ría, eu non sabía porqué pero pronto o sabería.
Agardei a que non se escoitaran os seus pasos para preguntarlle á nosa nena que lle pasaba ó seu pai. Ela, comentoume que na porta da casa, puxera un caldeiro con auga, de tal maneira que ó abrir a porta lle caera a auga por riba. Seu pai ía traballar, abriu a porta e caíulle a auga por riba, eu estaba na cociña e chegou Andrea rindose pero non lle dei importancia ata que chegou seu pai,
xa cambiado e lle chamou a atención. Eu non sabía de que falaban.
FIN

Cando pechou a porta,quedei pensando que quixera dicir.
O dia seguite quedei esperando por el,pero non apareciu, non soupen nada mais del,pero non me importa,era unha mala persoa.
Despois de moitos anos soupen que morrera porque vin a sua esquela no periodico.

Cando pechou a porta, quedei pensando que quixera dicir.
Era noite, estaba na miña casa. Queríalle dicir unha cousa, pero despois xa non me acordou o que lle quería dicir. Despois vin son goku na televisión, ese mismo día pola noite vin un ladrón que entrou na casa do meu veciño, despois entrou na miña casa e chamei ós policias. Os policías dixeron que ese ladrón fora buscado en outras situacións, matou moita xente, atracou bancos.
Levarono para a comisaría, vai estar 100 anos na cárcere.

O dia que montei en moto estaba toda nerviosa.Pideronme se me levaban dar unha volta e dixen que si,porque pensei que non ia ser pa tanto.
O primeiro iba despacio pero iba acelerando e eu tiña medo de caer.este foi o primeiro recordo.